نباید در نقد کیفیت تولیدات کشاورزان ایرانی بزرگ نمایی کرد/بانک ها صاحبان صنایع غذایی کوچک و ناکارآمد شده اند
تاریخ: ۳ مهر ۱۳۹۶ ساعت: 09:40:08


http://shabakehiranian.ir/assets/uploads/Ads/main/c292aa5598ee705dbe98813d2d06b6ab.png

http://shabakehiranian.ir/assets/uploads/Ads/main/f480dddc1d7e110118635c09f7bf1e8d.gif

http://shabakehiranian.ir/assets/uploads/Ads/main/6019e160a72b1a326574b4f72da6a881.gif

http://shabakehiranian.ir/assets/uploads/Ads/main/e1af5374e0fd1358ea09b80ac968d0b8.gif

http://shabakehiranian.ir/assets/uploads/Ads/main/f23866a749d0dbabe19c29e6a8122eb9.jpg

http://shabakehiranian.ir/assets/uploads/Ads/main/ec231840d9dc36f99c331fb9bddbe985.gif

http://shabakehiranian.ir/assets/uploads/Ads/main/bec28e5b6214a2a6ddca48a4a9a08891.gif



کد خبر : 28431 || تاریخ : ۱۳۹۶/۰۶/۱۶ ۱۹:۴۰                 کشاورزی و امور دام

رییس هیات مدیره تعاونی تولید کنندگان مواد غذایی هم صنف:

نباید در نقد کیفیت تولیدات کشاورزان ایرانی بزرگ نمایی کرد/بانک ها صاحبان صنایع غذایی کوچک و ناکارآمد شده اند


ریاست هیات مدیره تعاونی تولید کنندگان مواد غذایی هم صنف، عضو هیات مدیره خانه صنعت، معدن و تجارت جوانان تهران و مشاور اقتصادی مجمع تشخیص مصلحت نظام، در گفت و گویی تفصیلی با ایانا به چالش ها و موانع توسعه صادرات تولیدات صنایع غذایی ایران به کشورهای روسیه و قطر و همچنین بریخ مسائل مدیریتی این صنعت در کشور اشاره کرد.


نباید در نقد کیفیت تولیدات کشاورزان ایرانی بزرگ نمایی کرد/بانک ها صاحبان صنایع غذایی کوچک و ناکارآمد شده اند

مهدی کریمی‌ تفرشی، مشاور اقتصادی مجمع تشخیص مصلحت نظام، مدیرجوان یکی از برندهای به نام در صنعت غذاست که در تک تک فروشگاه های کوچک و بزرگ شهرستان ها و حتی دهستان ها پای ثابت سفره ها و کدبانوهای ایرانی است. او امروز به این می بالد که دسترنج همکاران اش در خطوط تولید و بخش مارکتینگ و بازاریابی به قفسه های بازار کشورهای زیادی در منطقه، اروپا و آمریکای شمالی راه یافته است. اما حس جاه طلبی مثبت به او اجازه نداده است که هم در کسوت مدیر مجموعه تولیدی اش و هم در کسوت ریاست هیات مدیره تعاونی تولید کنندگان مواد غذایی هم صنف و عضویت هیات مدیره خانه صنعت، معدن و تجارت جوانان تهران، پیگیر رفع موانع راهیابی همکاران اش در سایر واحدهای هم صنف نشود.

اگرچه محور اصلی این گفت و گو، بر مبنای بررسی چالش ها و موانع استفاده از فرصت هایی مانند بازارهای مغضوب روسیه و قطر از سوی جمعی از کشورهای اروپایی و حاشیه خلیج همیشه پارس انجام شد، اما در بخش هایی از مصاحبه نیز فرصتی مغتنم پیش آمد بر گپ و گفت در مورد مسائل مدیریت داخلی صنعت غذا، برندسازی و وظایفی که تشکل ها باید پیگیری کنند. البته کریمی مولف چندین عنوان کتاب از جمله کتابه ای "مدير موفق كيست” ,”گياهان دارويی”, "رمز و راز تغيير”, "كارآفريني”, "مديريت حرفه اي يك كسب و كار موفق نیز هست که از هر کدام نسخه ای را نیز تقدیم خبرگزاری کشاورزی ایران(ایانا) کرد....  گفت و گوی ایانا با وی را می خوانید:

******

آقای کریمی، تعاونی هم صنف چه کار می کند که سایر تشکل های موازی با آن نمی کنند؟ آیا این تعدد تشکل ها به حال صنعت غذا مفید بوده یا بیشتر باعث تداخل مباحث و گمراه شدن اصل اهداف استراتژیک این صنعت در سطح مدیران تصمیم گیر شده است؟

خب در این رابطه نمی توان گفت که وجود تشکل های صنفی متعدد اشکال دارد، چون به هر حال هر یک به فراخور مشکلات بعضا مشترک و مهم تولید کنندگان حقوق آن ها را پیگیری و مکطالبه می کنند. ضمن آنکه این مطالبات فقط هم در راستای منافع مستقیم صنایع غذایی نباید باشد و منافع ملی را نیز باید در بر بگیرد.

یعنی تعاونی های هم صنف تاکنون همسو با سیاست های مشترک با کانون انجمن های صنفی صنایع غذایی که تشکل بزرگ و به مراتب یکپارچه تری است، عمل کرده است؟

البته من با تشکیلات تعاونی و از این منظر نزد معاون وزارتخانه مربوطه می روم تا کاری که تشکل دیگری انجام می دهد، انجام نشود؛ چرا که هزینه موازی کاری ها گاهی تا ۵ برابر متحد بودن این مطالبات و تحرکات صنفی، هزینه به صنایع غذایی تحمیل می کند. گاهی شاید منافع یک صنف خاص تامین نشود، اما در واقع باید منافع کلی صنایع غذایی را پیگیری کرد.

از منظر ریاست هیات مدیره تعاونی تولید کنندگان موادغذایی هم صنف، شاخص ترین چالش اساسی که مانع توسعه صنایع غذایی به مانند برندهای صاحب نام جهان می شود را چه می دانید؟

صنعت غذا یکی از صنایع مادر در کل کشورهاست. و این اهمیت نیز از آنجا قابل دفاع است که با سلامت جانی افراد تمام جوامع بشری و در واقع مصرف کنندگان روزمره خوراک در سفره ها ارتباط مستقیم و اثر گذار دارد. حال از آنجا که در ایران هم صنعت غذا از جمله خصوصی ترین صنایع به شمار می آید و خوشبختانه حضور دولتی ها به نسبت برخی صنایع در آن کمرنگ است، لذا وقتی به اقتصاد کشورهای پیشرو نگاه می کنیم، موفقیت کشورهایی که مداخله دولت در آن ها کمتر بوده را بیشتر می بینیم. در ایران هم انتظار می رود تا دولت تصمیم گیری را به خود صنایع غذایی بسپارد، تا اگر ما هم به سازمان تجارت جهانی پیوستیم، امکان عرض اندام در بازار جهانی را داشته باشیم.

البته در این زمینه به نظر می رسد صنایع غذایی ما هم خودشان متکی به مدیریت روز و نوین نیستند و چشم به حمایت های دولت ها می دوزند!

ببینید. متاسفانه صنایع ما در تجهیز به فناوری ها به روز نیستند، اما این چالش به کمبود نقدینگی صنایع غذایی بر می گردد که آفت بزرگ آن ها شده است. از وزارت جهاد کشاورزی به عنوان بانی اصلی تامین غذا و بانک های مرکزی و کشاورزی درخواست دارم بنگاه های زودبازده دیروزی را که امروز کارخانه های متروکی شده اند و نیروهای آن ها چه بسا به دلیل بیکاری جزو بزهکاران و افراد ناهنجار در جامعه هم شده باشند، جدی بگیرند. تقسیط بدهی واحدهایی که معلق شده اند می تواند یکی از راهکارهای حمایتی باشد.

نکته تاسف بار اینجاست که امروز بانک ها صاحبان صنایع غذایی کوچک شده اند، اما اما چون نمی توانند کار اقتصادی و کارآمد انجام دهند، در نتیجه این تملک برای خود آن ها نیز جز زیان هیچ عایدی نداشته است!

کاهش تحریم ها تا چه اندازه در خروج صنایع غذایی از مشکلات دوران تحریم های گسترده قبل موثر بوده است؟

در رابطه با بخش صنعت غذا، اگرچه یکسری تحریم ها کاهش یافته و حتی در مواردی نیز تحریمی نداریم، اما هنوز در بخش سوییفت یا گشایش ال سی، در تعامل با شرکت های آمریکایی یا شرکت هایی که با آن کشور در تعامل خیلی نزدیک تر هستند، همچنان چالش داریم؛ اما خبر خوب اینکه دیگر ما مانند گذشته، ملزم به خرید از برخی شرکت های خاص در آسیا نیستیم! امیدواریم موانع موجود هم سریع برداشته شود تا تعامل طبیعی و گسترده ای با جهان پیدا کنیم. ما فقط می خواهیم جهت انجام کارایی بالا راه توسعه هموار شود. مدیران ایرانی در شرایط تحریم طی ۴ دهه گذشته، رشد خوبی داشته اند و با بومی سازی در برخی صنایع توانسته اند حرف های زیادی برای گفتن در جهان داشته باشند.

ارزیابی شما از وضعیت سرمایه گذاری خارجی در حوزه هایی مانند صنعت غذا چیست؟

به باوراینجانب، اگر موانع موجود سرمایه گذاری برای ایجاد نشاط اقتصادی واحدهای تولیدی رفع و رجوع شود، دیگر ما برای سرمایه گذاری نیاز به التماس برای سرمایه گذاری خارجی نخواهیم داشت. کافی است شرایط لازم برای امنیت ایرانیان سرمایه دار مقیم خارج که قلب شان هم برای حمایت از کشورشان می تپد را فراهم کنیم تا مشکل کمبود سرمایه گذاری در ایران حل شود. الان در استان فارس بزرگ ترین و بهترین درخت های لیمو را داریم، تا جایی که شرکت های یونانی اعلام آمادگی کرده اند پوست لیمو را به کشورشان ببرند. یا مرکبات شمال ایران که تنها به دلیل عملکرد ضعیف در تنظیم بازار با انباشتگی در بازار مواجه و نابود شد. ما کشور ۴ فصلی هستیم، لذا باید از این موقعیت سوق الجیشی به خوبی استفاده کرد. وقتی هندوانه آب زیاد مصرف می کند، چرا نباید هندوانه را از کشورهای همسایه وارد کرد؟ یا در زمین های ما در حجم زیادی خوراک دام با مصرف آب بالا تولید می شود.

برخلاف تصور ذهنی قبل مواضع برخی فعالان صنایع غذایی نشان داد که آن ها نیز از طرح تفکیک مسوولیت های بازرگانی یا صنایع غذایی از وزارت جهاد کشاورزی دفاع نمی کنند. دلیل این رویکرد که به نظر می رسد منجر به تداوم ثبات قانون قبل شد را چه می دانید؟

وقتی یک بار هزینه بالای ادغام را داده ایم، حتی زمزمه تفکیک دوباره این وظایف و ایجاد وزارت بازرگانی اشتباه مهلکی است که خوشبختانه منتفی شده است. در واقع بیش از این قبیل اقدام ها، بیشتر نیاز به وزیران و مدیران چابک، مدبر و خلاق داریم تا وزارت صنعت را اداره کند. به گمان بنده ۳ قائم مقام کارآمد و با اختیارات تعریف شده در حوزه های تجارت، معدن و صنعت می توانند چالش های پیش روی این وزارتخانه را مدیریت کنند. کما اینکه به اعتقاد اینجانب، وزارت جهاد کشاورزی در قیاس با وزارت صنعت سیستم روانی در ارائه خدمات دارد و بسیاری از تولید کنندگان نیز امروز وزارت جهاد کشاورزی را جهت تعامل ترجیح می دهند.

در بخشی از مطالبات واحدهای تولیدی دیده می شود که پیگیر دریافت وام و تسهیلات با کمترین تضامین برای تامین مواد اولیه خطوط تولیدشان هستند، در حالی که شاید نگرانی از سرنوشت وام های قبل یکی از همین موانع بوده باشد، ارزیابی شما از نگرانی در اعطای این قبیل وام ها به صنایع غذایی که شرایط مدیریتی آن ها موجب برخی تردیدها در مدیران شده یا می شود چیست؟

وقتی وام های میلیاردی را به صورت یکجا و بدون پروپوزال مشخص در اختیار آن ها قرارمی دهند، اتفاق دلخواه نیز رخ نمی دهد. وام ها اگر به کمپانی های بزرگ داده شده است، بابت حفظ کارخانه بوده، نه افزایش گنجایش تولید و نوسازی خطوط تولید و حضور در بازار جهانی.

البته در ۴ سال گذشته وضعیت خیلی بهتر شده و تولید کنندگان نیز به مراتب در استفاده از تسهیلات واردات مواد اولیه راحت تر عمل کردند. در ارتباط با صادرات ۲ کشور تحریم شده روسیه و قطر نیز که طی همین دوره زمانی اتفاق افتاد، تجار ما در روسیه دچار فرصت سوزی شدند؛ اگرچه برخی کارخانجات لبنی و شکلات سازی و دارویی یا غلات و ادویه جات توانسته اند به روسیه کالا صادر کنند، اما معدل کلی عدد صادراتی پایین است و ارزش ارزی در خورنام ایران را ندارد. ما باید سهم ایرادات دولتی و کاستی های بخش خصوصی را هم ببینیم.

سهم دولت و مدیران صنایع غذایی در این فرصت سوزی چه بوده است؟

کاستی دولت این است که اگر من تولید کننده بخواهم مرکبات به روسیه صادر کنم، هزینه صدور من دو برابر کشور همسایه مثل ترکیه است که رایزنی موفق و به موقع در این مورد انجام داده است. اما در مورد کاستی من تولید کننده هم باید کالاهای ما در کیفیتی تولید شود که در رقابت با کالاهای مرغوب اروپایی هیچ کم و کاستی نداشته باشد. در واقع گاهی صادر نکردن بهتر از صادرات کالای نامرغوب جهت سود جویی کوتاه مدت است.

در واقع می خواهید بگویید که بازرگانان روسی به کالاهای ما بی اعتماد شده اند؟

این بی اعتمادی اتفاق جدیدی نیست. دید بی اعتمادی بازرگانان روسی به کالاهای ایرانی به زمان فروپاشی شوروی سابق برمی گردد که تمام کشورهای استقلال یافته دروازه های خود را به روی ایران باز کرده بودند. اما چه اتفاقی افتاد؟ جمعی تاجرنما که در واقع واسطه گرهایی بودند که کارخانه های کوچک ورشکست شده را اجاره می کردند، تولیدات بی کیفیت آن ها را به کشورهای تشنه کالا فرستادند و در نتیجه اعتماد سلب شد که متاسفانه تا امروز هم این اعتماد به شکل دلخواه ما جلب نشده است.

در این رابطه تدبیر راهگایی از سوی دولت و صنایع اتخاذ نشده است؟

دولت ایران قراردادی را با عنوان " کریدور سبز" بست تا فقط متصدیان دولتی روسیه مدارک حداقلی مستند لازم را بازبینی کنند که این اتفاق هم به دلیل همان ریشه بدبینی تا امروز که ما با یکدیگر صحبت می کنیم، رخ نداده است. در واقع امروز باید از سوی صنایع معتبر دارای احساس مسوولیت، کالاهای برندهای خوش نام ایرانی صادر شود تا بدبینی گذشته از اذهان آن ها زدوده شود.

واقعا مایه تاسف است...!

البته اگرچه حجم ارزشی بالا نبوده، اما خوشبختانه موجب شرمندگی و خجالت زدگی واحدهای داخلی نشده است. یک سری کالاها با استانداردهای بین المللی و داخلی مورد قبول می توانند به بازار روسیه و سایر نقاط جهان راه پیدا کنند.

ورود هر کالای ایرانی به هر کشور خارجی می تواند به نوعی سفیر صلح کشورمان نیز باشد و این ارزش آن را دارد که نگاه بلند مدت و پایدار به این موضوع داشته باشیم. با صادرات در واقع پرچم ایران با افتخار در فروشگاه ها و نمایشگاه های تجاری آن ها برافراشته خواهد بود.

در مورد قطر چطور؟ چقدر این رابطه مورد پسند فعالان بازار داخلی است؟

قطر هم به محض اینکه مورد تحریم چند کشور قرار گرفت، بلافاصله ترکیه بازار قطر را پر کرد، در حالی که تازه ما یک تا دو هفته روی این موضوع که در قطر چه باید کرد، فقط نشست مشترک برگزار می کردیم! جالب اینکه حتی کشورعمان هم در بازارهای قطر قدعلم کرد. با این وجود امروز در مقایسه با روسیه کارنامه خوبی در بازار قطر داریم.

اما به نظر نمی رسد در مورد قطر هم این امر در حدی که می تواند باشد، محقق شده باشد. پس فکر نمی کنید ادعای شمال در این مورد با بخش دیگری از گفته هایتان دارای تعارض باشد؟

ببینید، مدتی است که به دلیل تعامل خوب مسوولان و استقبال عاطفی مردم قطراز کالاهای ایران که شاید بخشی از آن متاثر از موضع ابراز همدردی مسوولان ما با شرایط تحمیلی به آن ها بوده جبران شده است، اما خب بخشی از دلیل برآورده نشدن حداکثر آرزوی صنایع غذایی در قطر هم به لزوم حمایت های یارانه یا بیشتر از صادرات برگردد. برای اینکه کمی بیشتر به گنجایش بازار پی ببرید اجازه دهید عرض کنم که قطر در سال ۳ میلیارد دلار مواد غذایی از جهان وارد می کند که در سال ۲۰۱۶ فقط ۱۸ میلیون دلارآن سهم ایران بود.

پس عنایت دارید چقدر ناچیز بوده است.

پیش بینی ما برای سال ۲۰۱۷ تحقق رقم صدها میلیون دلاری ارز آوری از قطر است و حتی معتقدیم این کشور حاشیه جنوبی خلیج فارس را می توان دروازه ورود به سایر کشورهای اسلامی منطقه هم کرد.

و البته فرصتی مانند برگزاری تورنمنت بزرگ ورزشی جهان یعنی جام جهانی فوتبال درقطر در سال ۲۰۲۲ که با توجه مراجعه ده ها هزار گردشگر از ۳۲ کشور جهان به این کشور کوچک به لحاظ جغرافیایی می توان به بازاریابی کالاهای خوب ایرانی به ملل سایر نقاط دنیا هم مباردت ورزید.

دقیقا نکته به جایی گفتید. البته اگر تحریم ها تا آن روز همین طور بماند، می توان از فرصت بازار قطر به بهترین وجه در طول تاریخ مراودات اقتصادی استفاده کرد.

سهم خود شرکت های صنایع غذایی در تصاحب این دست از بازارها را چه می دانید؟

شرکت های ایرانی باید نیازهای بازار و سلایق مصرف کنندگان کشورهای هدف را مد نظر قرار دهند تا حتی روزی که تحریم های قطر پایان یابد، اما به دلیل نفوذ به دل مشتریان منطقه ماندگاری خود را حفظ کنند. کما اینکه نمایشگاه اگروفود ما استانداردهای لازم را به دست آورده وشرکت های خارجی به محض پایان هر دوره نمایشگاه در دوره بعدی هم ثبت نام می کنند. پس باید بیش از پیش به توسعه مراودات مالی و بازرگانی فی مابین بها داد.

اشاره به نمایشگاه اگروفود کردید که انصافا به نمایشگاه معتبر و با ثباتی در خاورمیانه بدل شده است. اما یک پرسش اینجاست که وقتی با این نمایشگاه شرکت های خارجی می توانند توانایی های خود را به ایرانیان نمایش دهند، چرا واحدهای صنایع غذایی ایرانی در حضور پررنگ در نمایشگاه های بزرگ صنایع غذایی مانند آنوگای آلمان جدی و اثر گذار شرکت نمی کنند؟

ببینید در این مورد نقدینگی صنایع غذایی ایران برای حضور کمی و کیفی مناسب کافی نیست، ضمن اینکه برخی موانع اقتصادی موجود هنوز امکان جسارت این قبیل سرمایه گذاری ها برای بیشتر واحدهای صنایع غذایی ایران را مقدور نمی کند.

مکانیسم های تشویقی اعطای جایزه صادراتی کشورهای دیگر چگونه است که موجب حضور بهتر آن ها در بازار نسبت به ما شده یا می شود؟

در برخی کشورهای همسایه ایران، زمانی که کالاها از مرز عبور می کنند، به موازات آن جایزه صادراتی پرداخت می شود. در نتیجه با این جوایز برخی هزینه های سربار آن ها نیز کاهش پیدا می کند و امکان برنامه ریزی های بلند مدت برای تولید و دست کم حضور در بازار منطقه برای شان فراهم می شود.

به عنوان مدیر یک شرکت صاحب برند در حوزه بسته بندی ادویه جات در مورد استفاده از تبلیغات کالاها در رسانه های بین المللی چه فکر می کنید؟

به طور قطع در این وادی ما باید روی برندینگ متمرکز شویم و صحبت کنیم که شاید بحثی مفصل و جداگانه را بطلبد. امری که فقط مشمول بحث صادرات نیست. در حال حاضر تهران ۲۲ منطقه دارد که در آن فقط برندها می توانند در قفسه ها به چشم آیند. الان مردم برای خرید آبلیمو جز به ۳ برند به سایر برندها حتی اگر محصول کیفی هم سطح برندها را داشته باشند، اعتماد نمی کنند یا به فرض تن ماهی و ماکارونی که باز هم از همین ۳ برند تجاوز نمی کند و شرط می بندم اولویت انتخاب شما در فروشگاه خارج از این ۳ برند نخواهد بود. در صادرات نیز ما در واقع وارد مجمعی جهانی می شویم که وقتی می گویند برند "فیس بوک" یا برند "الف" و "ب"، میلیارد ها دلار ارزش گذاری می شود. این امر در واقع نتیجه نوع رویکرد صادراتی شرکت های تولیدی و صادر کننده به بازار جهانی است. خب ما هم روی این موضوع کار کرده ایم که در حال حاضر محصولات ما به کانادا و استرالیا هم می رود. در کانادا موقعیت خوبی داریم که شاید بخشی از آن به حضور هم وطنان عزیز ایرانی در کانادا و محبت آن ها به محصول کیفی میهن اصلی آن ها مرتبط باشد،اما از حق نگذریم خود کانادایی ها هم به واسطه همین حضور در فروشگاه ها مشتری کالاهای برند ما شده اند و از این موضوع به همکاران مجموعه تولیدی خودم می بالم. پس اول باید در کشور خودمان برند معتبر و محبوبی شویم تا بعد در بازار جهانی هم برند شویم. ما به گرجستان و روسیه، قطر کانادا و استرالیا، اروپای شرقی و حتی فرانسه واتریش هم صادرات داشتیم که البته به لحاظ وزنی راضی نیستیم. بازار آمریکا هم تابو شده، وگرنه بهترین بازار مصرف را می تواند برای کالاهای ایران داشته باشد. شاید برای شما جالب باشد که بدانید یک بشکه زرشک ارزش افزوده هفت برابری نفت دارد، پس چرا نباید برای توسعه این قبیل بازارها در سطح مارکت های جهانی همت جدی کرد.

من به عنوان فرد معتمد اعضای تشکل تحت مدیریتم، دنبال پیگیری اموری هستم که حق صنعت غذاست. ما دنبال راه حل هستیم. بخش خصوصی و دولتی هر کدام رسالت اخلاقی و حرفه ای در قبال جامعه داریم. خاویار، پسته و فرش و سبزیجات و گیاهان دارویی ایران به واسطه حضور پرتعداد ایرانیان در آمریکا که میلیونی است، می تواند بسیار توسعه یابد. وقتی هر آمریکایی به ایران می آید با وجود اینکه کالیفرنیا بزرگ ترین تولید کننده پسته است، اما پسته ایران را به دلیل طعم انتخاب می کند و سوغات می برد. کشاورزی ما هنوز ارگانیک است و میزان تولیدات تراریخته دربازار ایران بسیار ناچیز است، لذا از همین ویژگی هم می توان به عنوان نقطه قوتی برای بازاریابی جهانی استفاده کرد.

و اما چین؟ چرا شرکت های ایرانی نمی توانند همان قدر که وارد کننده و مشتری محصولات چینی هستند، صادرات مشابه یا نزدیک به آن را داشته باشند؟

چین تولید کننده بسیار ارزان در دنیاست. خودشان همه چیز تولید می کنند، ضمن اینکه کیفیت تولیدی مواد غذایی چینی بسیار پایین است. شما هم هیچ کالای خوراکی چینی را نمی شناسید، اما برای خودشان راضی کننده است و از کشورهای دیگر وارد نمی کنند! دراین مورد معمولا فقط برندهای تحت قرارداد با فروشگاه های زنجیره ای می توانند حضور داشته باشند.

در خرید مواد اولیه محصولات کشاورزی از تولید کنندگان داخلی، برخی واحدها از واریته ها گلایه می کنند، تحلیل شما در این مورد چیست؟

به باور من مشکل جدی نیست و موردی و محدود است. تولید کنندگان واحدهای صنعت غذای ایران نباید در نقد کیفیت تولیدات کشاورزان ایرانی بزرگ نمایی کنند. ضمن اینکه دست واحدهای صنایع غذایی نیز برای واردات محصولات کشاورزی دلخواه مانع بزرگی وجود ندارد و امکان واردات آن برای صنعت وجود دارد. اگرچه این را هم قبول دارم که جای بهتر شدن هست.

 

منبع:ایانا



کلمات کلیدی


captcha
پیامک صوتی